روزی تصميم گرفتم كه ديگر همه چيز را رها كنم. شغلم ‏را دوستانم را، مذهبم را  زندگي ام را !!..

 به جنگلی رفتم تا براي آخرين بار با خدا ‏صحبت كنم. به خدا گفتم : آيا می‏توانی دليلی برای ادامه زندگی برايم بياوری؟

 و جواب ‏او مرا شگفت زده كرد.

او گفت :آيا سرخس و بامبو را می ‏بينی؟

پاسخ دادم :بلی.

 فرمود : ‏هنگامی كه درخت بامبو و سرخس راآفريدم، به خوبی ازآنها مراقبت نمودم. به آنها نور ‏و غذای كافی دادم. دير زمانی نپاييد كه سرخس سر از خاك برآورد و تمام زمين را فرا ‏گرفت اما از بامبو خبری نبود. من از او قطع اميد نكردم. در دومين سال سرخسها بيشتر ‏رشد كردند و زيبايی خيره كننده‏ای به زمين بخشيدند اما همچنان از بامبوها خبری نبود.‏ من بامبوها را رها نكردم. در سالهای سوم و چهارم نيز بامبوها رشد نكردند. اما من ‏باز از آنها قطع اميد نكردم. در سال پنجم جوانه كوچكي از بامبو نمايان شد. در ‏مقايسه با سرخس كوچك و كوتاه بود اما با گذشت 6 ماه ارتفاع آن به بيش از 100 فوت ‏رسيد. 5 سال طول كشيده بود تا ريشه‏های بامبو به اندازه كافی قوی شوند. ريشه هايی ‏كه بامبو را قوی می ‏ساختند و آنچه را برای زندگی به آن نياز داشت را فراهم می‏كردند.
‏خداوند در ادامه فرمود: آيا می‏دانی در تمامی اين سالها كه تو درگير مبارزه با ‏سختيها و مشكلات بودی در حقيقت ريشه هايت را مستحكم می‏ساختی . من در تمامی اين مدت ‏تو را رها نكردم همانگونه كه بامبو ها را رها نكردم.
‏هرگز خودت را با ديگران ‏مقايسه نكن و بامبو و سرخس دو گياه متفاوتند اما هر دو به زيبايی جنگل كمك می‏كنند. ‏زمان تو نيز فرا خواهد رسيد تو نيز رشد می‏كنی و قد می‏كشی!!!
‏از او پرسيدم : من ‏چقدر قد می ‏كشم.
‏در پاسخ از من پرسيد : بامبو چقدر رشد می‏كند؟
جواب دادم : هر ‏چقدر كه بتواند.
‏گفت : تو نيز بايد رشد كنی و قد بكشی ، هر اندازه كه ‏بتوانی. ...

‏به ياد داشته باش كه من هرگز تو را رها نخواهم كرد....